30.12.09

Στα όρια του χρόνου...


«Πιο πέρα από σένα κι από μένα…εκεί στη ρίζα του παντός

άκου το κύμα της ορμής, που υπέροχο, ανεξέλεγκτο κι ανεξήγητο

μας έπλασε και μας εξουσιάζει…

Ανοίγω τις πύλες μ’ έντρομο θαυμασμό μπροστά στη Δημιουργία

κι αλλάζω την οδύνη σ’ έκσταση και την κραυγή σε προσευχή».
Γιάννης Ρίτσος


Κι αναμετρώ για άλλη μια φορά, εδώ, στο μεταίχμιο του χρόνου που μας αποχαιρετά και στην απαρχή της ανατολής του καινούριου που διαφαίνεται στον ορίζοντα του μέλλοντος, τους απόηχους των ονείρων, τα χρώματα των θριάμβων που μεταλλάχτηκαν σε σημαίες, τον ρουν του κόσμου που ακολουθεί με πεισμονή τη δική του πορεία. Μια πορεία χαραγμένη από δυνάμεις αυτόβουλες κι αυτεξούσιες, αλλά και καθυποταγμένες ταυτόχρονα στη Μοίρα «που μας κυβερνά». Στη Δημιουργό δύναμη, που στέκεται «σηματωρός» και άγρυπνος συνοδοιπόρος στις σκονισμένες μας από διαδρομές αγώνων μνήμες και στις ζωγραφισμένες με ανοιχτοσύνη και φωτεινότητα ελπίδες μας.
Κάπως έτσι, αντιφατικό και σαγηνευτικά απρόβλεπτο διανοίγεται μπροστά μας το νέο έτος. Φορτωμένο με τις ακυρωμένες προσπάθειές μας, με τις αισιόδοξες παραμυθίες μας και με τους αντικατοπτρισμούς των επιτευγμένων στόχων μας. Κυρίως, όμως, έχοντας ως στοργικούς συνοδοιπόρους του τις ελπίδες και τα όνειρα μας, που αρνούνται να διαψευστούν και επιμένουν με αμηχανία, αλλά, παράλληλα, και με παθιασμένη εμμονή, να υπάρχουν και να δικαιώνουν περίτρανα την ανθρώπινη ύπαρξή μας. Όπως, άλλωστε, έλεγε και η Γαλάτεια Σαράντη, που εκδήμησε εις Κύριον λίγο πριν εκπνεύσει το 2009, «τα όνειρα, ίσως, είναι ο χώρος και το μέτρο μας».
Χώρος και μέτρο, για να στοχαζόμαστε την πληρότητα του φθαρτού κόσμου μας, τις μυρωδιές των παιδικών μας χρόνων, που μας συμπαρίστανται στοργικά και με επάρκεια σε όλην τη διάρκεια του βίου μας, τους ήχους και τις ενθυμήσεις από τα χνάρια φίλων, που με δυο χάντρες τρυφερότητας και ομορφιάς βρέθηκαν εκεί, στο διάβα της ζωής μας, ως άλλοι Αγαθοί και χαμογελαστοί συνοδοιπόροι να μας θωρακίζουν με σιγουριά και αισιοδοξία για τα επερχόμενα.
Κι αν τα χρόνια σβήνουν σαν μακρινός απόηχος ανέμων, εμείς μένουμε όρθιοι στις επάλξεις των αγώνων, που ο καθένας μας καλείται να δώσει ως μοναχικός και αιθεροβάμονας Οδυσσέας του καιρού μας, αρνούμενοι να υποστείλουμε τις σημαίες των οραματικών μας οριζόντων και των θαλερών ελπίδων μας.
Αν στρέψουμε το βλέμμα μας αυτές, τις τελευταίες μέρες του οσονούπω εκλιπόντα χρόνου, προς τον έναστρο ουράνιο θόλο, που ο καθένας μας του αποδίδει τη δική του τελεολογική ή μη ερμηνεία ύπαρξης και δημιουργίας, θα βρούμε τα ελπιδοφόρα συνθήματα που μας στέλνει ως παρακαταθήκη για το επερχόμενο 2010. Συνθήματα ανθρωπιάς, καρτερικότητας, υπομονής, αγάπης και αγγελόμορφης συνοδοιπορίας με τους ανθρώπους που εμείς επιλέξαμε.
Υ.Γ. Αντί επιλόγου σ’ αυτό το κείμενο επιλέγω να υπενθυμίσω στίχους του λατρεμένου μου Γκάτσου, αφιερωμένους σε όλους όσοι επιμένουν ακόμη να βρίσκουν αποκούμπι σε παραμυθίες αγάπης και τρυφεράδας:


«Την ώρα που ξημέρωνε κοντά στη Δαμασκό

αντάμωσα στο δρόμο μου παράξενο βοσκό.

Τα δέντρα είχε πρόβατα τα φύλλα είχε αρνιά

δεν ήτανε στα μέτρα σου ανήμπορη γενιά.

Δεν ήτανε στα μέτρα σου

σάπια γενιά.

Ποιος να’ ναι είπα μέσα μου κι απόκριση καμιά.

Μα κάποιο φως απόκοσμο εκεί στην ερημιά

με πήγε σ’ αμαρτήματα και κρίματα παλιά:

τον κοίταξα με κοίταξε δε βγάλαμε μιλιά.

Τον κοίταξα με κοίταξε

κι ούτε μιλιά.

Μονάχα σαν ξεκίνησα ν’ ανέβω στο βουνό

Εκείνος με τα μάτια του βαθιά στον ουρανό

εσήκωσε το χέρι του και μέσα απ’ την καρδιά

μου είπε χαιρετίσματα στ’ αγέννητα παιδιά.

Μου είπε χαιρετίσματα

για σας παιδιά.»


της Σοφίας Μενεσελίδου

29.12.09

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Καλή Πρωτοχρονιά
και
ευτυχισμένο
γεμάτο υγεία
και αγάπη το 2010
video

26.12.09

Έστω και λίγο αργά...

καμαρώστε μαζί μου τον μεγάλο μου ... λυράρη...
video

22.12.09

και 4...




και με τη γλύκα που αφήνουν τα κάλαντα στην ψυχή...

μάλλον θα σας αφήσω για τις γιορτές...

(άλλωστε ο υπολογιστής στο σπίτι, κάνει κι εκείνος γιορτές και παίρνει τα ρεπό του όποτε θέλει, γι' αυτό και οι ετεροχρονισμένες αναρτήσεις μου...)...(αν πάλι κάτι αλλάξει, ... οψομεθα)

θέλω να ευχηθώ σε όλους σας

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

γεμάτα αγάπη

υγεία

κι ανθρώπους που σας αγαπούν και τους αγαπάτε.




20.12.09

5

... 6 ...

18.12.09

7...

Ας περάσουμε το Θρακικό και το Αιγαίο πέλαγος
να πάμε στην Κρήτη...

17.12.09

8 μέρες ...

και συνεχίζουμε με Θράκη!

16.12.09

9 μέρες για τα Χριστούγεννα...

... μου το τραγουδάει που μου το τραγουδάει σε καθημερινή βάση, ο μικρός μου ο γιος -συγνώμη ο ... μεγάλος
(βλέπεται το "μικρός" δεν το αντέχει ο οργανισμός του κι έτσι καταλήξαμε να έχουμε δύο γιους, εκ των οποίων ο ένας είναι ο μεγάλος και ο άλλος ο πολύ μεγάλος...)
είπα κι εγώ να μπω ακόμη περισσότερο στο κλίμα...
και να σας ταξιδέψω με κάλαντα...





Ξεκινάω, λοιπόν, να βρίσκω κάλαντα απ' όλη την Ελλάδα...
Κι ενώ θα περιμένατε να αρχίσω με τα θρακιώτικα...
τελικά σας την έφερα...
Δεν φταίω εγώ...
Οι γιοι μου δηλώνουν Πόντιοι (αψηφώντας την θρακιώτικη καταγωγή της μανούλας ... σνιφ), αφού απ' τα γεννοφάσκια τους σχεδόν, ακούν ποντιακά, χάρη στον μπαμπά τους.
Ήδη ο ... πολύ μεγάλος είναι αστέρι στη λύρα και στο χορό
και όσον αφορά τον μεγάλο...
φέτος ξεκίνησε χορό κι είναι ενθουσιασμένος!!!

Αναπόφευκτα, λοιπόν, τα κάλαντα κάθε χρόνο τα λένε με τη λύρα και στα ... ποντιακά!
Τα ξέρω απ' έξω, μέχρι κι εγώ... (και τα λόγια και την μουσική παρακαλώ!) και ΚΑΜΑΡΩΝΩ!

(προς ενημέρωσή σας:
αυτό που λέν ότι και Πόντιο γείτονα να έχεις ... πόντιος γίνεσαι
ΤΕΛΙΚΑ ΙΣΧΥΕΙ!!!

Πόσο μάλλον για μένα που τον παντρεύτηκα!!!)

14.12.09

Εν όψει εορτών...

Γεια σας φίλοι μου.
Μπορεί να μην κάνω αναρτήσεις, αλλά τη βόλτα μου την κάνω και μαθαίνω τα νέα σας.
Αχτιδούλα μου, να μου φιλήσεις το ζουζούνι σας,
ή μάλλον όλα τα ζουζούνια σας...

Έτσι, λοιπόν, η βόλτα μου από τη Λυγερή σήμερα, μου "άνοιξε τα μάτια", για άλλη μια φορά...

Ξεκινάει, λοιπόν, η Λυγερή λέγοντας...

« Υ π ο μ ο ν ή »
Η χαρά των εορτών είναι κυρίως η αναμονή τους ..
Πλησιάζοντας π.χ. τα Χριστούγεννα η σκέψη τρέχει ν' ανταμώσει την ικανοποίηση της προσφοράς, την ζεστασιά της μοιρασιάςτην φιλικότητα της επικοινωνίας, την γενναιοδωρία της Υγείαςτην γαλήνη της ειρήνης, και την υπόσχεση της ζωής μέσα από την τόσο κοινότυπη ,αλλά σημαντική ευχή
« Και του χρόνου»
Για όσους η σκέψη τους δεν έχει να πάει εκεί που οι τυχεροί μπορούν να στείλουν εμπιστευτικά θα πρότεινα μια δοκιμασμένη συνταγή.
« Υπομονή μέρες είναι θα περάσουν .....»


Αξίζει όμως, πραγματικά, να διαβάσετε τη συνέχεια εδώ...

3.12.09

ΗΜΕΡΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Της Σοφίας Μενεσελίδου

«Πού πας με ψεύτικα όνειρα;
καιρός να σταματήσεις
καιρός να τραγουδήσεις
καιρός να κλάψεις και να πονέσεις
καιρός να δεις»

Μίκης Θεοδωράκης

Να δεις, σήμερα, 3 του Δεκέμβρη, την έννομη και θεσμικά συντεταγμένη παγκόσμια ανθρώπινη κοινότητα, που υποκριτικά επιτελεί το τυπικό της καθήκον, υπενθυμίζοντας επετειακά την ύπαρξη των ατόμων με ειδικές ανάγκες και το χρέος μας απέναντι σε αυτά.
Όταν, όμως, φτάσει η μέρα στη δύση της και κοπάσουν οι θορυβώδεις επετειακοί αλαλαγμοί, όλες οι διακηρυγμένες δεσμεύσεις των πάσης φύσεως ιθυνόντων απολησμονούνται και οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν ειδικές ανάγκες αφήνονται στο έλεος της μοίρας και στο πένθος των ερωτήσεων: ποιος -και πώς- θα περιφρουρήσει τα δικαιώματά τους, πότε –επιτέλους- θα οικοδομηθεί ένα κράτος δικαίου, που θα μεριμνά και θα νοιάζεται γι’ αυτούς, πριν τους συνθλίψουν οι συμπληγάδες της αναλγησίας, πριν απωλέσουν τον αυτοσεβασμό και το κουράγιο τους.
Λουλούδια που ανθίζουν μέσα στην υπεροχή της διαφορετικότητάς τους είναι οι συνάνθρωποί μας αυτοί, ηρωικά πλάσματα της ομορφιάς, που δεν επαιτούν τον οίκτο και τα ψήγματα της επαίσχυντης ελεημοσύνης μας. Αντιθέτως, απαιτούν και διεκδικούν σθεναρά, αλλά πάντα σεμνά και –δυστυχώς κατ’ εμέ- χωρίς να διασαλεύουν με τις έντονες διαμαρτυρίες τους τη νηνεμία της απάθειας και της αδιαφορίας μας, δικαιώματα και θεσμικές προνοιακές κατοχυρώσεις, που θεωρούνται αυτονόητα σ’ ένα ευνομούμενο Ευρωπαϊκό Κράτος.
Μόνο που στην Ελλάδα του 2009 τίποτα δεν είναι δεδομένο και όλα πρέπει να επαναπροσδιορίζονται συνεχώς σε ένα διεκδικητικό αγωνιστικό πλαίσιο. Πρέπει, λοιπόν, φορείς και ενεργοί πολίτες, να παλέψουμε για «τα περάσματα στο όνειρο» και στην αξιοπρέπεια των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Για την εκπαίδευση, την υγεία, τη νομική και προνοιακή τους κάλυψη, τη διασφάλιση της προσβασιμότητας, την ισότιμη αντιμετώπισή τους από τη συντεταγμένη πολιτεία.
Έτσι, ώστε να είμαστε κάποτε σε θέση να δικαιώσουμε την ανθρώπινη πεμπτουσία μας να απαντήσουμε μ’ ένα βροντερό: «Εμείς, οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες» στον ποιητή, τον Μάνο Ελευθερίου, που διερωτάται:

«Μα ποιος πονάει για όλα αυτά
και ποιος γι’ αυτά θα κλάψει
ποιος θα μιλήσει στο Θεό
και ποιος θα του τα γράψει;»

2.12.09

Γράμμα στον Άϊ Βασίλη


... από έναν ... τρελό...

Αγαπητέ Αϊ βασίλη..
φέτος ήμουν καλό παιδί..
μάλιστα μπορώ να πώ ότι ήμουν πολύ καλό παιδί..
άρα δικαιούμαι να ζητήσω μία χάρη..
ζητάω λοιπόν μεροκάματο..
ζητάω να αλλάξεις ετούτο τον κόσμο..
να τον γκρεμίσεις εκ βάθρων και να τον ξαναφτιάξεις ανθρώπινο..
έχουμε γίνει απάνθρωποι..
πεθαίνει ο διπλανός και δέν του δίνουμε ένα πιάτο φαγητό..
άλλος πάλι έχει πολλά πιάτα φαγητό και προσποιείται πως δέν έχει να φάει..
με έχουν μπερδέψει πολύ οι άνθρωποι..
α, μην ξεχάσω..
καλύτερα όταν γκρεμίσεις τούτο τον κόσμο που ζούμε, να φτιάξεις και άλλους ανθρώπους..
να είναι γνήσιοι και όχι ιμιτασιόν..
οι "τίτλοι" του καθενός να εννοούνται και να μην είναι δήθεν..

όταν λέμε πολιτικός, να εννοούμε άνθρωπο που νοιάζεται για την ευημερία των πολιτών..
όταν λέμε πνευματικός, να εννοούμε άνθρωπος με βαθιά συνείδηση και σκέψη με πάθος την βοήθεια σε όλους..
όταν λέμε δάσκαλος, να εννοούμε άνθρωπος με δίψα να διδάξει και να διαμορφώσει την καλλιέργεια στους μαθητές του..
όταν λέμε έμπορος, να εννοούμε άνθρωπο που έχει διάθεση να φέρνει αγαθά σε όλους με βλέψη το κέρδος με μέτρο και όχι το μονοπώλιο και την αισχροκέρδεια..
όταν λέμε εργαζόμενος, να εννοούμε άνθρωπο με διάθεση για εργασία και όχι δούλος ούτε όμως κάποιον που το μόνο του έργο είναι το ξύσιμο..
όταν λέμε δημόσιος υπάλληλος, να εννοούμε άνθρωπος που σέβεται το ψωμί που τρώει και να κατανοεί οτι η θέση του, είναι να εξυπηρετεί τον πολίτη..
όταν λέμε δικαστής, να εννούμε άνθρωπο με κρίση και αδέκαστο..
όταν λέμε ιατρός-θεραπευτής, να εννοούμε άνθρωπο που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη..

όπως σωστά συμπλήρωσε ο φίλος μου Νίκος,
ακόμη ζητώ να βοηθήσεις τα παιδιά όλου του κόσμου..
Να τα βοηθήσεις να έχουν έστω και λίγο φαγητό να φάνε, γιατί πολλά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ, λίγο νερό να πιούν γιατί πολλά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ, να τους χαρίσεις ένα απλό χαμόγελο γιατί πολλά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ, ένα παιχνιδάκι απλό έστω γιατί πολλά παιδιά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ και αν μπορεί να σταματήσεις τους πολέμους γιατί πολλά παιδιά στον τόπο τους ΕΧΟΥΝ!!!!!!
Επίσης αν μπορεις να σταματήσεις το κακό της παιδικής εκμετάλευσης γιατί τα "αθώα" παιδικά ματάκια τους θα είναι πάντα ΥΓΡΑ......
Γιατί εμείς οι "μεγάλοι" κοιτάζουμε άλλα πράγματα.....
ακόμη να μην ξεχάσω να ζητήσω να επαναφέρουμε κάποιες έννοιες σωστά..
όταν λέμε Θεός, να εννοούμε οντότητα με Αγάπη ΜΟΝΟ..
όταν λέμε θρησκεία, να εννοούμε ελευθερία και όχι μαντρί..
όταν λέμε υγεία, να εννοούμε το δικαίωμα και όχι το λάδωμα..
ακόμη, να μήν ξεχάσω να ζητήσω έναν κόσμο, όπου όλοι είναι ίσοι..
ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής, ιδεών, θρησκείας ή οτιδήποτε άλλο..
ακόμη μία τελευταία χάρη..
ανακατανομή πλούτου, ή κοινοκτημοσύνη..(διαλέγεις εσύ)..

υγ: ελπίζω να λάβω το δώρο μου όσο βρίσκομαι εν ζωή..

(Ευρύνοε, μη σταματήσεις να είσαι τρελός. Σ' ευχαριστώ που επέτρεψες την αναδημοσίευση του υπέροχου γράμματός σου)

Να θυμάμαι πάντα ...

Να θυμάμαι πάντα ...

Να θυμάμαι όμως...

... κι όλους εκείνους τους γιατρούς
που τιμούν τον όρκο τους...
που δικαιώνουν τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ...
που παλεύουν μαζί με μας για μας χωρίς να περιμένουν οικονομικά ανταλλάγματα που κρύβονται σ' ένα φακελλάκι...
Υπάρχουν κι αυτοί...
Το ξέρω γιατί τους βρήκα πλάι μου όταν πάλευα με το θεριό...
Και τους ευχαριστώ