Δεν σας ξέχασα...

...Απλά, μερικές φορές δεν προλαβαίνουμε τα γεγονότα που τρέχουν...
Είμαστε όλοι καλά.
Σας ευχαριστώ που δεν με ξεχνάτε κι ας χάνομαι για τόσο καιρό.
Κι εγώ σας σκέφτομαι.

Σας εύχομαι ολόψυχα

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ
και μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου
να σημάνει την προσωπική ανάσταση του καθένα από μας.

Κι όπως μου λέει χρόνια τώρα η μανούλα μου στα δύσκολα...
Πάντα, μετά τη Σταύρωση...
έρχεται η Ανάσταση.

Σας φιλώ γλυκά όλους
Να είστε όλοι σας καλά
και σύντομα ...ΚΑΛΥΤΕΡΑ.

Καμαρώστε μαζί μου...

τον μεγάλο μου Λυράρη...
(που εκτός από αστέρι στη λύρα, είναι και κούκλος!!!)
ε;ε;εεεεεεεεεεεεεεε;;;



Μια μαμά ψωνάρα

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ

το 2010

Φίλοι μου σας ευχαριστώ που δεν σταματήσατε να με σκέφτεστε και να με επισκέπτεστε.

Οι λόγοι που χάθηκα, ήταν κάτι μικροαδιαθεσίες των παιδιών μέσα στις γιορτές, το δικό μου παροδικο "σπορ" της δισκοκήλης που με κάνει ... αργοκίνητο καράβι, αλλά και η σειρά εξετάσεων που έπρεπε να κάνουμε για να πάμε στην Αθήνα, για το τακτικό μας ραντεβού για τον μικρό μου γιο.

Δόξα το θεό, τα αποτελέσματα είναι σταθερά φυσιολογικά κι εμείς ευτυχισμένοι κάθε φορά που γυρνάμε.

Πέραν τούτου, περάσαμε ένα πολύ έντονο τριήμερο...

Φτάσαμε στην Αθήνα την τρίτη το απόγευμα και αφού τακτοποιήσαμε τα τσαμασίρια μας, πήγαμε σε αγαπημένους φίλους να τους δούμε και να τους πάμε και κανένα καλούδι

(πού είσαι Παναγιώτη, δούλεψε κουτί του Νεντίμ, που πήγε καπνός... και που να βλεπες με τι αγάπη τα τιμήσαμε ΑΠΑΝΤΕΣ...)

Γυρνωντας, παρκάραμε σε σχετικά κεντρικό δρόμο, καθώς η γειτονιά μας κάθε Τετάρτη έχει λαϊκή.

Αφήσαμε όμως μέσα στο αμάξι (αφού δεν χωρούσαν πουθενά αλλού) μια σακούλα από το Jumbo με παιχνίδια που πήραμε για να πάμε στα παιδάκια που συνεχίζουν τον αγώνα τους στο νοσοκομείο.

Την επομένη, φορτωμένοι ως συνήθως... (έχει γίνει δεύτερη φύση μας...) φτάσαμε στο αυτοκίνητο, όπου ανακαλύψαμε ότι μας είχαν σπάσει το τζάμι της πίσω πόρτας και είχαν πάρει τη σακούλα με τα παιχνίδια (ΜΟΝΟ για καλή μας τύχη, αφού θα μπορούσαν κάλλιστα να πάρουν όλο το αμάξι...)

Έγγραφα του αυτοκινήτου, μια ταυτότητα, ένα σακουλάκι γεμάτο ψιλά για τα διόδια, cd player... όλα ανέπαφα...

Αδειάσαμε τα σπασμένα και ξεκινήσαμε για το Παίδων.

ΕΚΕΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, γιατί εκτός από τα δικά μας νέα που συνεχίζουν να είναι κάθε φορά καλά, συναντήσαμε πολλά αγαπημένα μας πρόσωπα για το δικό τους ραντεβού, που κι αυτά πηγαίνουν καλά. Η χαρά μας θα ήταν τεράστια, αν δεν τη σκίαζε το γεγονός ότι το τμήμα ήταν κυριολεκτικά γεμάτο με νεα παιδάκια...

Η Παναγιά να είναι μαζί τους και να παν σύντομα γερά και δυνατά στα σπίτια τους!

Φεύγοντας, ο άντρας μου είχε ήδη κάνει μια εξαιρετική πατέντα στο σπασμένο παράθυρο, η οποία περιελάμβανε χαρτόνι, πλαστκό, μια ξεχασμένη ηλιοπροστασία και ... ατελείωτα μέτρα μονωτικής ταινίας... την οποίαν αργότερα επένδυσε και από την μέσα πλευρά και με άλλα υλικά...

Και μην τολμήσει να γελάσει κανείς, γιατί σας ενημερώνω μας έβγαλε ασπροπρόσωπους, σ' ένα -πραγματικά- δύσκολο ταξίδι.

(κάναμε και τις απόπειρές μας σε "παρμπριζάδες", αλλά όλοι μιλούσαν για την επομένη ... κι εμείς... ούτε να τ' ακούσουμε...)

Όποιος λοιπόν είδε κάποια στιγμή δίπλα του ... ένα μοβ αυτοκίνητο μπαταρισμένο με μονωτική ταινία ... ΕΜΕΙΣ ΕΊΜΑΣΤΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αφού ξεκουραστήκαμε , σηκωθήκαμε αξημέρωτα για να ξεκινήσουμε για Κομοτηνή όσο το δυνατόν νωρίτερα, αφού η παράκαμψη των Τεμπών, μας "κόστισε" γύρω στη μιάμιση ώρα όταν πηγαίναμε Αθήνα και με καλό καιρό μάλιστα!

Πόσο μάλλον τώρα που η βρόχα έπεφτε ...

Εσύ είσαι που είπες ότι θα ξεκινήσεις νωρίς;

Χάσε ένα κλειδί τώρα ... για να μάθεις...

Ευτυχώς το κλειδί του αυτοκινήτου ...ευρέθη μετά μιάμιση ώρα, οπότε και ξεκινήσαμε.

Η βροχή μας συντρόφευε σε όλη τη διαδρομή μέχρι την Κατερίνη... (και δεν είναι κι η καλύτερη παρέα για ταξίδι...)

Η δε παράκαμψη ... αλησμόνητη...

Το ΠΑΡΑΘΥΡΟ όμως ΣΩΤΗΡΙΟ!!!

Και να ξέρω (απ' τα τηλεφωνήματα) ότι στην Κομοτηνή ο ήλιος λάμπει χωρίς ούτε ένα σύννεφο συντροφιά...

Ήμουν τόσο χαρούμενη όμως με τα αποτελέσματα, που ειλικρινά σας μιλάω δεν κατάφερε να με πτοήσει τίποτα.

Ίσως λίγο η έλλειψη βενζινάδικου στην Εγνατία, αλλά ευτυχώς χωρίς λόγο, αφού τελικά δεν μας χρειάστηκε...

Τέλος καλό, όλα καλά.

Είμαστε πάλι σπίτι μας, γεροί, δυνατοι και τέσσερις.

Περνώντας στο τώρα

θέλω να σας ξαναευχαριστήσω απο καρδιάς

που αν και χάθηκα

δεν χαθήκατε ούτε στιγμή από δίπλα μου.

Επίσης να ευχαριστήσω και τις φίλες μου

marian,

ΕΛΕΝΑ

και ΓΑΣΤΕΡΟΠΛΗΞ

που μου χάρισαν αυτό το υπέροχο βραβείο

Υπάρχουν κάποιες οδηγίες

που γράφουν τόσο η ΕΛΕΝΑ , όσο και η ΓΑΣΤΕΡΟΠΛΗΞ στα blog τους, ωστόσο θα ζητήσω την επιείκιά σας, να μου επιτρέψετε να συνεχίσω τη διαδρομή αυτού του βραβείου με έναν μόνο αποδέκτη

την Λυγερή Βασιλείου

...στον πηγαιμό για την Ιθάκη...

ευχαριστώ απο καρδιάς

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Καλή Πρωτοχρονιά

και

ευτυχισμένο

γεμάτο υγεία

και αγάπη το 2010

Έστω και λίγο αργά...

καμαρώστε μαζί μου τον μεγάλο μου ... λυράρη...

Παιδεύτηκα ...

... για να βρω ν' αφιερώσω ένα τραγούδι
στον ΜΙΚΡΟ μου ΗΡΩΑ
για τη νίκη του

Έψαξα, ξανάψαξα
μα το τραγούδι ήταν εκεί
κι εγώ απλά ...άργησα... να το δω.

Το αγαπημένο μου τραγούδι
νομίζω πως είναι το καλύτερο.



Και κάθε μέρα κάθε νύχτα
μας σημαδεύει μες τα μάτια η ζωή
κι όλο που πάει να μας πετύχει
εμείς ξυπνάμε πάλι ζωντανοί

Έίμαι χαρούμενη, γιορτάζω...

Για το Αστεράκι μου
τον ΜΙΚΡΟ (ΜΕΓΑΛΟ) ΗΡΩΑ της παρέας
Γιατί;

Ελάτε μαζί μου...

Είχα τον μάστορα στο σπίτι μου ...

...και δεν το 'ξερα!
Αισίως, χθες το βράδυ, ο μεγάλος μου γιος (10,5), αποκατέστησε τη βλάβη στον υπολογιστή του σπιτιού!

Μας έστειλε ...
κι ήταν μες στη χαρά...(κι εγώ επίσης!)
Τι ακριβώς έκανε... ιδέα δεν έχω, (αν και προσπαθούσα κανα μήνα να κάνω κι εγώ τα ελάχιστα που ξέρω), πάντως το πρόβλημα λύθηκε!

Τι γέννησε η ... κάλπη;

Μια φορά κι έναν καιρό...
ήταν μια μαμά.
Είχε έναν κούκλο, πανέξυπνο, γλυκύτατο γιο, (δεν κατάλαβα, δικό μου είναι το παραμύθι, όλες τις αλήθειες μου θα πω...)
και περίμενε ακόμη έναν ... λίαν συντόμως...
Η αλήθεια είναι, πως είχε καλές εγκυμοσύνες, απλά στην ώρα του τοκετού είχε ένα "περίεργο" πρόβλημα: τα παιδιά δεν αποφάσιζαν να βγουν ...
Ο πρώτος μάλιστα, ... αποσπάστηκε με το ζόρι (ή μαλλον με εμβρυουλκό) στους 9,5 μήνες και μετά από τεχνητούς πόνους και αναμονή 2 ημερών.
Έτσι κι ο μικρός, αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμα του μεγάλου: δεν το έπαιρνε απόφαση να βγει στον έξω κόσμο...
Όμως
...έχουν γνώση οι ... φύλακες ...
κι η μαμά έκλεισε ραντεβού στο νοσοκομείο ακριβώς στην ημερομηνία της συμπλήρωσης των εννέα μηνών...
Και πάλι όμως ... περίμενε...
Βέβαια, ο χρόνος περιορίστηκε στη μία μόνο μέρα,
αλλά ο μικρός για σπάσιμο
βγήκε με το χέρι κολλημένο στο κεφάλι, όπως ο superman την ώρα της πτήσης...
Ζόρικα τα πράγματα, αλλά εν τέλει πήγαν όλα καλά...
Τα παιδάκια μεγάλωναν γερά και δυνατά...
Ο μεγάλος στα 5 του, πέρασε ανεμοβλογιά. Πολύ δύσκολα. Πάρα πολύ δύσκολα. Κι η μαμά είπε: Θεέ μου, σταμάτα του τον πόνο, το τζιέρι μου να πονάει, κι εγώ να μην μπορώ να κάνω τίποτα. Γιατί σε μένα; γιατί στο παιδάκι μου;

Η ανεμοβλογιά πέρασε, ο πόνος χάθηκε κι όλα ξεχάστηκαν ...

Ύστερα από καιρό, ο μικρός ξεκίνησε να λέει και να κλαίει: πονάω, πονάω, πονάω...
Η Μαμά ξανατρελάθηκε. Έτρεξε σε γιατρούς, έκανε το παιδί "σουρωτήρι" στις εξετάσεις, μα όλα φαίνονταν καλά.
-Είναι γαστρεντερίτιδα...
-Είναι ραγάδα...
-Δεν είναι τίποτα, το κάνει για να έχει την προσοχή στραμμένη πάνω του...
...

Κι η μάμά ηρεμούσε για λίγο
μα πάλι τρελαινόταν όταν άκουγε ... πονάω
Και το παιδί άρχισε να πονάει συνέχεια όλη μέρα, κάθε μέρα και να λέει ... πονάω...
Κι η μαμά δεν ήξερε τι να κάνει...
και το πήγαινε σ' άλλους γιατρούς
και για ακόμη περισσότερες εξετάσεις
μα πάλι ... πονάω...

Μα ο Θεός έβαλε το χέρι του
κι ήρθε η ώρα που το παιδί άρχισε να λιποθυμάει ανάμεσα στους πόνους
κι αναγκάστηκαν να το "ανοίξουν" να δουν τι συμβαίνει
καθώς όλα έδειχναν τέλεια...
Και το άνοιξαν, πιστεύοντας πως ήταν μια ύπουλη σκωληκοειδίτιδα που δε φαινόταν πουθενά ...
Μα γι' άλλο άνοιξαν κι ... άλλο βρήκαν
Κι ήταν να βγούν από το χειρουργείο στις 9:00 το βράδυ
και βγήκαν στη 1 παρά...
"Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, βρήκαμε ότι το παιδί είχε εγκολεασμό, έμπαινε το ένα έντερο μέσα στο άλλο. Κάνοντας ανάταξη, ψηλαφίσαμε έναν όγκο. Τον αφαιρέσαμε, καθώς κι έναν λεμφαδένα που βρισκόταν δίπλα του. Η ώρες μετά την επέμβαση θα είναι κρίσιμες. Όσον αφορά τον όγκο, θα ξέρουμε με σιγουριά τι είναι, σε 15 ημέρες που θα βγουν τα αποτελέσματα της ιστολογικής, αν και η πρώτη εικόνα δεν παραπέμπει σε κάτι κακό"

Κι η μαμά είπε: Δόξα να 'χει ο Θεός
Και είδε το παιδί γεμάτο σωληνάκια...
-Δεν θα φάει ...
-Δεν θα πιεί νερό...
-...
Κι η μαμά άντεχε γιατί έβλεπε το παιδί της χαμογελαστό, να αντέχει, να παίζει μαζί της να γελάει
... κι ας μη μπορούσε να κουνηθεί απ' το κρεβάτι, απ' τα σωληνάκια που το εγκλώβιζαν, κι έλεγε: τι τραβάς ψυχή μου... μα θα περάσει και θα τελειώσουν τα άσχημα ...
Κι όταν ερχόταν το φαγητό στο θάλαμο για τα άλλα παιδάκια, έκλεινε το παραβάν γύρω απ' το κρεβάτι του και έβαζε κολώνια ΜΥΡΤΩ στα χέρια της για να μην του μυρίζει το φαγητό
κι όταν διψούσε του έλεγε: με τι θες να παίξουμε;
Κι οι επικίνδυνες μέρες πέρασαν και τα σωληνάκια άρχισαν να βγαίνουν ένα ένα...
κι ήπιε νερό
κι έφαγε
και κατούρησε στηντουαλέτα!
κι έκανε κακά!
(μην στραβομουτσουνιάσει κανείς. Απλά ας σκεφτεί τι θεωρεί δεδομένο στη ζωή του, σε βαθμό που να το θεωρεί μέχρι και "αηδιαστικό")
Κι οι γιατροί δεν πίστευαν στην τόσο γρήγορη ανάρωση (γι' αυτούς!)
Και βγήκαν απ' το νοσοκομείο και πήγαν σπίτι τους!
Χαρές και πανηγύρια!
Μα οι ιστολογικές τριβέλιζαν το μυαλό και τις νύχτες.
Κι η αναμονή φάνταζε τοοοόσο μεγάλη.
Και τα αποτελέσματα βγήκαν!
Λέμφωμα Burkitt, πολύ επιθετικό, στην τόσο δύσκολη κι επικίνδυνη κοιλιακή περιοχή...
Μ' ένα τρωτό σημείο: τις χημειοθεραπείες
Μ' έναν μεγάλο αντίπαλο για το παιδί: τον χρόνο που πέρασε...
Φύγετε...
Πάτε Θεσσαλονίκη, σας περιμένουν...

Θεσσαλονίκη:
Γιατρός (μα όχι άνθρωπος λέω εγώ): Αυτό που έχει το παιδί είναι πολύ επιθετικό, χάσατε πολύτιμο χρόνο, θεωρούμε ότι έχει προλάβει να "στείλει" παντού...
... (ιατρική ορολογία, κινέζικα, σουαχίλι...)...
Μ: Σας παρακαλώ, μιλήστε μου σα να είμαι πρώτη δημοτικού. Δεν καταλαβαίνω...
Γ: Τις απορίες σας στο τέλος
.....................
Μαμά: Τι πιθανότητες έχουμε;
Γ: Ας ελπίσουμε ότι θα καταφέρει να αντέξει τα φάρμακα, καθώς λόγω της επιθετικότητας της νόσου, τα φάρμακα είναι ακόμη πιο επιθετικά και ισχυρά. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην "αντέξει" τα φάρμακα και να σβήσει... Στην καλύτερη περίπτωση, εξαιτίας της τοξικότητας των φαρμάκων θα του μείνει κάποια βλάβη. Τώρα στο συκώτι θα είναι, στην καρδιά, στο εγκέφαλο ... και πιθανότητα μόνιμη...
Έχουμε μπροστά μας 5 μήνες...
Μ: Δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει;
Γ: Ο Θεός είναι μεγάλος

Η μαμά το ήξερε αυτό κι ευτυχώς που γρήγορα κατάλαβε πόσο μικρός ήταν αυτός που είχε απέναντί της κι έτσι αναζήτησε αλλού την ελπίδα που μίκραινε επικίνδυνα...
(Μπορεί να μην ανέφερα παραπάνω για τον μπαμπά της ιστορίας, αυτό όμως δε σημαίνει κάτι. Ίσα ίσα, αν η μαμά δεν είχε δίπλα της ΑΥΤΟΝ το μπαμπά, το παραμύθι μπορεί να τελείωνε πολύ πιο γρήγορα και με τον χειρότερο τρόπο...)
Μετά από ..."διαβουλεύσεις", κλάματα, πνιγμένους λυγμούς ...
κι ένα παιδί που έπαιζε ανέμελα, μιλούσε όλη την ώρα, γελούσε, βαριόταν αφόρητα στο ξενοδοχείο, βγήκε η λυτρωτική απόφαση: ΦΕΥΓΟΥΜΕ!
..........................

Το ταξίδι ήταν γαλήνιο, μέχρι χαρούμενο θα έλεγα...
Σαν να το ήξεραν, ότι πήγαιναν στα καλύτερα...
Και όντως σ' αυτά πήγαν...
Κι οι γιατροί μιλούσαν στη μαμά σαν να ήταν πρώτη δημοτικού
Κι οι νοσηλεύτριες την αγκάλιασαν... κι αυτήν και το μπαμπά
και κυρίως το παιδί...
Κι οι ελπίδες ζωντάνευαν...
Κι ο χρόνος περνούσε...
Κι ας υπήρχε πόνος...
Κι ας υπήρχαν επιπλοκες...
Όλα έδειχναν αλλιώς...
Κι έτσι έγιναν...
Και τα καλύτερα ήρθαν
Κι εκεί που η περίπτωση να καταφέρει ο μικρός να γίνει 5
φάνταζε ανέλπιστο όνειρο...
πριν λίγες ημέρες

ΕΓΙΝΕ 6
και πρώτα ο Θεός
θα γίνει και 16
και 26
και 36
και θα γίνει και μπαμπάς να δει τα παιδιά του να γίνονται 6 και 16, 26, 36,46,....
και παππούς
να δει τα εγγόνια του να γίνονται 6
και ...
Κι όλοι πήραν μάθημα ζωής
και μάθημα ελπίδας
και μάθημα αγώνα
και μάθημα μετριοφροσύνης
και ταπεινότητας
και ανθρωπιάς
κι έμαθαν να λένε: γιατί όχι σε μένα;
κι έμαθαν να συμπονούν πραγματικά
κι έμαθαν να μετατρέπουν τον πόνο σε δύναμη (παρακαλώντας να μην χρειαστεί ούτε σ' αυτούς, ούτε και σε κανέναν άλλον)
κι έμαθαν να λένε κάθε μέρα σ' ευχαριστώ Θεέ μου
κι έμαθαν να ξεχωρίζουν λίγο καλύτερα, τα σοβαρά από τα ασήμαντα
και τους σημαντικούς ανθρώπους από τους ασήμαντους
και έμαθαν να ξεχωρίζουν τους πραγματικούς φίλους από τους ... άλλους
και γενικώς ... έμαθαν πολλά...
Μα κυρίως έμαθαν
πως ήδη ζουν καλά
και σίγουρα θα ζήσουν και καλύτερα...

Κάντε κλικ!

Σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον και τις ευχές σας. Επειδή όμως εγώ ... πετάω, και γενικώς λείπω ψυχή τε και σώματι... αφήνω αντικαταστάτη για να σας τα πει.
(διευκρίνιση: ουδεμία σχέση έχω με τον τύπο, ούτε και μουστάκι έχω, απλά είναι καλύτερος στις εκφωνήσεις!)
Κάντε κλικ στο βίντεο!

Γυρίσαμε!!!

Βάλαμε φωτιά στα φρένα...

και μας έμεινε το γκάζι...


Σε όλους τους φίλους

παλιούς και νέους

...

Ντόλη

Τάκη

Βασίλη

Σούλα

Ανδρέα

Μπίλη

Τάσο

Δήμητρα

Θόδωρα

Μήτσο

Ηλία

Σωτήρη

Γεωργία

Αντώνη

Μαρία

Σταύρο

Φωτεινή

Γαρυφαλλιά

Ζωή

Σταματίνα

Θύμιο

Έλενα

Αναστασία

Ιωάννα

Ρίτα

Έλλη

Νικολέττα

Δήμητρα (τεθτμι)

Όλγα

Δημητρούλα

Βασίλη

Εύη

Έφη

κυρία Ελένη

Ξένια

Δώρα

Ελένη

αλλά και

στους γιατρούς

στους εθελοντές

που τόσο μας στάθηκαν πέρσι τέτοιον καιρό...

κι ακόμα

ΑΓΓΕΛΙΚΗ
Ακτίδα
ΕΛΕΝΑ
Λυγερή του Πηγαιμού
ΜΑΜΑ ΒΙΚΥ
ΜΑΡΙΑΝ
ΜΑΤΑ
SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS Ο JKOK
Παναγιώτη
ΣΟΦΙΑ
Στράτος ο ψήστης
Τέλης
Μαγδαληνή
ΧΡΥΣΟΥΛΑ

Μαρία από Κύπρο
Λυδία
Μικρό Ήρωα του Ονείρου Νικητή

elen
Λουλούδι

ΓΑΣΤΕΡΟΠΛΗΞ

τα παπούτσια της Dorothy

elie
matriga

Faraona
Headlight

MOLEMOU

o kipos tou Theo

σας εύχομαι απ' την καρδιά μου

η Ανάσταση του Κυρίου

να φέρει μαζί της

υγεία

αγάπη

ελπίδα

ειρήνη

και

Ανάσταση Ψυχής

Ξορκίζοντας το κακό ...

Ας πάμε ... θάλασσα ...αλλιώς

...Ξυπνάω μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω ποιος σου το ‘πε αδυναμία ;
που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία

Να κοιμηθώ...



Καλό ξημέρωμα...

Συνέχεια...

Αφού ο χειμώνας τώρα φωνάζει...
κι εκ των πραγμάτων ζητάμε τη ζεστασιά του σπιτιού...
ας ακούμε και αγαπημένη μουσική...

Μάτα

Μπορμπότσαλα δε λέει... αλλά με μπορμπότσαλο έχει να κάνει...
Κάλτσες με μπορμπότσαλα, μα λόγια ντόμπρα λέει...
Ποια είναι;

Χα! Γεια σου Μάτα!
Να είσαι πάντα καλά, να μας τα λές, να μας τα χώνεις, να μας γλυκαίνεις...
Κι επειδή αυτιά ΔΕΝ χαϊδεύεις (και μπράβο σου!)
αφιερωμένο ακόμα ένα αγαπημένο μου τραγούδι.

Κυρίες μου...για σας

EΛΕΝΑ
Εσύ μου έκανες το πρώτο δώρο όταν ήρθα για να πω τον πόνο μου ...
Μου χάρισες ήδη τη συνταγή μου κι ας ζητάω κι άλλες (εσύ φταις που είμαι λιχούδα)
Τα συστατικά εκείνης της συνταγής προσπαθώ να τα κουβαλάω πάντα μαζί μου για να δίνω να δοκιμάζουν κι άλλοι τη γλύκα σου και την ανθρωπιά σου και κυρίως την αγκαλιά σου.
Μου αφήνεις μία αίσθηση ζεστού σπιτικού φαγητού... μια ρομαντική εκδοχή της σύγχρονης γυναίκας με τις ανησυχίες της μαμάς ...
εκείνης της μαμάς που (όλοι ανεξαιρέτως λέμε...) η μαμά μου το κάνει καλύτερα...



ΜΑΡΙΑΝ
Μακάρι όλοι οι εκπαιδευτικοί να είχαν τις ανησυχίες σου
μακάρι όλοι οι μεγάλοι να μπορούσαν έστω και για λίγο να σκέφτονται σαν παιδιά
μακάρι να έρχονταν κι οι υπόλοιπες φιλενάδες σου, οι νεράιδες ... για να μάγευαν τον κόσμο αυτό...
να τον έκαναν πιο ... παραμυθένιο...

Δεν έχω όμως παράπονο
Έχουν ήδη μία εξαιρετική εκπρόσωπό τους εδώ
Να είσαι πάντα καλά...



ΑΚΤΙΔΑ
Είσαι όντως σαν ήλιος με τόσες ακτίδες, ώστε ν' αγκαλιάζουν και να ζεσταίνουν όσους σ' έχουν ανάγκη ...
Κι εσύ με μεγάλη γενναιοδωρία τις απλώνεις απλόχερα...
ακόμα και σ' ανθρώπους που δεν γνωρίζεις ...
χωρίς να σε νοιάζει ...
το ότι η καλή σου η κουβέντα μπορεί να τους γλυκάνει, σου αρκεί...
Το ζητούμενό σου άλλωστε είναι να δίνεις...
Να είσαι γερή να προφέρεις πάντα...
Μόνο να μην ξεχνάς να προσφέρεις που και που και σε σένα...

Είμαι καλάμι γέρνω... δε σπάω...

Όταν ο πόνος και ο φόβος γίνονται αγανάκτηση, θυμός ...
και μετά δύναμη ...
και τέλος ελπίδα και συνεχής αγώνας μόνο για το καλύτερο...
τότε γεννιέται μια Λυγερή ...
μια Λυγερή που είναι ακόμη στον πηγαιμό για την Ιθάκη
χωρίς ποτέ να τη ρώτησε κανείς αν θέλει
χωρίς να τη ρώτησε ποτέ αν αντέχει...

Σ' αυτήν τη Λυγερή που φωνάζει...
που έκανε το λυγμό κραυγή...
που λέει όσα άλλοι δε βρίσκουν ούτε τα λόγια, ούτε τη δύναμη.
Με θαυμασμό και απεριόριστη εκτίμηση...



Ωστόσο
ακόμα και το κουτί της Πανδώρας είχε κρυμένη μέσα του τη μικρούλα την ελπίδα
κι αν και μικρή, κράτησε τόσα χρόνια τους ανθρώπους ζωντανούς να αγωνίζονται με στοιχειά και τέρατα...

Συνεχίζω...

Μαμα Βίκυ
Το πρώτο καλωσόρισμα το πήρα από σένα.
Δυο κουβέντες αγνες, καθαρές...
Μην κοκκινίζεις... είσαι ικανή...
"...άδολα είναι τα μάτια σου και μην τα κατεβάζεις..."


Σκρουτζάκο,
Μπορεί να είσαι πιο ... πρόσφατη γνωριμία, αλλά έχεις αυτήν την νεανική φλόγα για τ' όνειρο, για τον καλύτερο κόσμο που μπορεί να έρθει, αλλά και την πίκρα γι' αυτόν που υπάρχει, που κρίνει και επικρίνει, που χτυπάει τους αδύναμους και κάνει τεμενάδες στους λίγους...